Црвено

Кога ќе помислам на црвено
ми текнува на фустан
кој цврсто ги гушнал облините околу кои се обвиткал
мамејќи восхитени погледи од сите в просторијата.

Кога ќе помислам на црвено
ми текнува на црвени усни,
полуотворени во вечна нема воздишка,
која сите посакуваат да е наменета за нив,
сонуваат за тоа,
копнеат.

Кога ќе помислам на црвено
ми текнува на осамена роза,
која чека да го исполни своето значење
лесно висејќи од нечија треперлива рака.

Кога ќе помислам на црвено
ми текнува на тој невидлив оган,
кој гори в надеж дека ќе се спои со пламенот спроти него
па заедно да го создадат вителот на страста.

Ти само смеј се

Ти само смеј се
а јас ќе те гледам,
сонувајќи дека јас!
те смеам,
дека се тоа е само за мене.

Ти само смеј се
а јас ќе те слушам
уживајќи во таа неописива смеа,
тој звук, кој по сите правила на музикалноста
не би требало да звучи
како откинато парче сино небо
од далечен пролетен ден.

Ти само насмевни се
и јас ќе потонам во вдлабнатината,
која се создава на аголот од твоите усни,
копнеејќи да ги спуштам моите
токму таму.

Ти само смеј се,
а јас ќе умирам
истурајќи ја сентименталноста
во песни за невозвратена љубов
и емоции без насока и цел.

Ти само смеј се,
ти само смеј се,
ти само смеј се.

Ако ме допреш

Ако ме допреш
ќе изгорам како чкорче,
за секунда ќе ме снема в пламен –
долго негувана жар
која неочекувано ќе се запали.

Штета!

Замижувам кога ќе надојдат спомените

но наместо да заминат
тие се враќаат посилни –
лернејска хидра на која веќе милиони пати
си и ја отсекол главата.

Па одам по линијата на помал отпор
и им се предавам –
одеднаш сме пак на старото место
чекорејќи на фино избалансираниот раб,
без никогаш да се охрабриме да скокнеме.

Некогаш можеби и ќе имавме шанса
заедно да паѓаме бесконечно
никогаш не искусувајќи го ударот од плочникот
кој неизбежно враќа во реалност.

Изгледа сепак ќе останеме само фуснота
во приказната на светот
засекогаш осудена на заборав.

Штета!

Контраст

Ако ме прашаат
Што значи тоа да те сакам
Не ќе знам да им одговорам
Затоа што и самата
Тоа не го разбирам.

Ти си мир и немир,
Бура и мирно море,
Крајот и почетокот
На се.

Плачам и се смеам,
Боли, но болката е слатка –
Е тоа е мојата љубов кон тебе.

Контраст –
На хартија, на небо,
Во ноти, во сите проклети моменти кога те нема.
Само изгревот и залезот
Знаат како ми е.

Ме боли (тоа што)

Ме боли тоа што го сакам толку многу –
што не можам да се задржам
да не плачам од страв.

Ме боли тоа што не можам да сум поинаква,
послободна,
подобра.

Ме боли тоа што знам дека еден ден ќе замине,
а не сакам да го пуштам
дури ни за еден безначаен момент.

Ме боли тоа што не знам друг начин да го сакам
освен овој проткаен со страв
и чувство на безнадежност во длабоката дупка на мислите.

Повеќе би сакала секој ден да умирам
и да се раѓам до него
отколку да проживеам и ден без него.

Ќе се обидам да сум повеќе од тоа што сум,
за него, но и за мене,
тоа е единствениот начин на кој
нема да исчезне како трошка прав од мојот живот.

Борба

Ројот од мисли
ме фаќа неспремна
со сите штитови спуштени на земјата
во тивко предвање.

Стравовите немаат агенда
и не одбираат кога ќе нападнат,
користејќи ја секоја прилика
да изронат дел од кулата во која тој живее во мене,
заштитен,
сигурен.

Нападот е коњаница против бедна пешадија
но храброста ја победува бројноста,
издржливоста – силата.
Помошта е блиску.
Ќе издржам.